Српските скејтери најдоа „слобода“ на плочниците

17/11/2009

Скејтбордингот ја држи белградската младина на улиците -- на добар начин.

Од Бојана Миловановиќ за Southeast European Times во Белград -- 17/11/09

Скејтер лета во височина, во белградскиот скејт парк. [Никоја Барбутов/SETimes]

Во скејтбординг паркот во Белград, кој беше отворен минатата година, можат да се видат скејтери како изведуваат вртење на скејтот за 360 степени, возење по шипки и ја изведуваат кралицата на сите трикови, оли -- во кој скејтерот го крева скејтот во воздух скоро како со магија.

Двајца скејтери паузираа од вежбите за да седнат со SETimes и да разговараат за својата љубов кон овој спорт.

„Возам скејт веќе четири години. Првпат се запознав со [скејтбордингот] преку видео-игрите и долго време сакав и самиот да почнам да го правам тоа. Целата работа се одолговлече малку бидејќи морав да соберам пари за скејтерска опрема, а тоа чини нешто помалку од просечна српска плата“, рече Миша (18).

Тој е еден од соосновачите на скејт-клубот Лоџик.

„Скејтбордингот можеби изгледа лесен, но воопшто не е. Човек мора да се откаже од многу работи за да го вежба ова на начин на кој ние тоа го правиме тоа и да ги совлада сите трикови. Немате тренери, имате само пријатели кои можат да ви покажат што како се прави“, вели Миша. Повредите се чести. И покрај противењата на своите родители, Миша сé уште вози скоро секој ден -- дури и откако неколкупати ги скинал зглобните лигаменти.

Бранислав (16) еднаш си ја скршил раката, обидувајќи се да изведе егзибиција.

„Слобода, креативност ... Можете да возите скејтборд кога сакате и со кого сакате. Нема тренери, изгледа како воопшто и да не е спорт. Излегувате, се забавувате и ако не ви се вози, само си седите со пријателите. Некои денови возите добро, а некои денови не, така си оди тоа“, рече Бранислав.

Бројот на скејтерите во Белград расте.

Иако во паркот немаше девојки да се обидуваат да ги совладаат вештините, неколку ги бодреа момчињата. „Зависи од типот на девојката -- има некои кои го сакаат, а има и некои кои не го сакаат, тоа е нормално“, рече Бранислав.

„Има секакви луѓе меѓу скејтерите, но сепак сите се препознаваме меѓусебно како скејтери и сме дел од иста екипа. Некои слушаат хип-хоп, некои слушаат панк или хеви метал, но тоа не ни пречи, не се расправаме околу тоа“, додава тој.

Во паркот, други ентузијасти во екстремните спортови фучат наоколу на велосипеди и ролери. Без оглед на каков вид тркала се возат, спортистите се дружат меѓусебе.

Според Миша и Бранислав, спортот ги одвлекува младите од дрогата и алкохолот. Единствена работа од која екстремните скејтери и велосипедисти се чини дека се зависни е адреналинот.

„Во моето маало има наркомани. Скејтбордингот ми помага да се спротивставам на ваквите видови собирања“, вели Миша/