Οι Σέρβοι στην Πρίστινα αντιμετωπίζουν μία νέα πραγματικότητα

04/06/2011

Παρόλο που οι εθνικές εντάσεις έχουν μετριαστεί το να τα βγάλουν πέρα οικονομικά παραμένει ένας αγώνας.

Του Μουχάμετ Μπραϊσόρι για τους Southeast European Times στην Πρίστινα -- 04/06/11

Μια ομάδα Σέρβων στη Γκρακάνιτσα, έξω από την Πρίστινα. Ο δήμος ιδρύθηκε το 2009.[Reuters]

"Δύσκολη" είναι η λέξη με την οποία περιγράφει τη ζωή της η 39-χρονη Γιελένα Γκάσιτς.

Είναι μία από τον μέχρι τώρα ακαθόριστο αριθμό Σέρβων που παραμένουν στην πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου, η οποία αντιμετωπίζει με θάρρος πιθανή ανοχή, ανεργία και, προσφάτως, αποκέντρωση.

Ο ΟΑΣΕ εκτιμά ότι ζούσαν 12.551 Σέρβοι στην Πρίστινα το 2005 αλλά αυτός ο αριθμός έχει μάλλον μειωθεί από τότε που ο νέος δήμος Γκρακάνιτσα όπου επικρατεί το σερβικό στοιχείο - στο παρελθόν ήταν μέρος της Πρίστινα -- δημιουργήθηκε το 2009.

Το Κοσσυφοπέδιο διεξήγαγε απογραφή πριν από έξι εβδομάδες. Ενώ οι Σέρβοι μποϋκόταραν την απογραφή σε πολλές περιοχές του Κοσσυφοπεδίου, αυτοί που κατοικούν στην Πρίστινα δεν το έκαναν.

"Πριν από το 1999 περίπου 20.000 Σέρβοι ζούσαν στην Πρίστινα. Πολλοί από αυτούς τράπηκαν σε φυγή με τις σερβικές δυνάμεις τον Ιούνιο του 1999. Μερικοί αναγκάστηκαν επίσης να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μετά το 1999 εξαιτίας των επιθέσεων εναντίον τους ή εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης", ανέφερε ο σχολιαστής των ΜΜΕ Φατλούμ Σαντίκου.

Η οικογένεια Γκάσιτς αποφάσισε να μείνει. Η Γιελένα τώρα ζει με τους γονείς και τον 14-χρονο γιο της στο κέντρο της πόλης στο κτίριο "YU πρόγραμμα διαμερισμάτων", το οποίο χτίστηκε από τη γιουγκοσλαβική κυβέρνηση τη δεκαετία του '90 για τους πρόσφυγες από την Κροατία και τη Βοσνία. "Γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ και δεν θα έφευγα ποτέ, ούτε και οι γονείς μου", είπε.

Ο σύζυγός της έπρεπε να μετακομίσει στη Γερμανία για να βρει δουλειά στα χρόνια που ακολούθησαν το 1999.

Στην Πρίστινα, "ήταν δύσκολα επειδή ζούσαμε σε γκέτο. Για να πάμε στο γιατρό χρειαζόμασταν στρατιωτική συνοδεία να μας συνοδεύσει. Κανένας δεν εργαζόταν. Περνούσαμε πολλές ώρες χωρίς ηλεκτρική ενέργεια. Έτσι ήταν η ζωή μας", αναφέρει η Γκάσιτς στους SETimes.

Εκτιμά τους Αλβανούς γείτονές της. "Είχαμε πάντα φιλικές σχέσεις, προσπαθήσαμε να τους προστατεύσουμε κατά τη διάρκεια του πολέμου, και το Μάρτιο του 2004, έκαναν το ίδιο ενημερώνοντάς μας ότι μπορεί να δεχθούμε επίθεση και ζητήσαμε από την KFOR να μας βοηθήσει".

Ο γιος της πηγαίνει σχολείο στο Λάπλιε Σέλο, λίγο έξω από την Πρίστινα. Οι δημοτικές αρχές οργάνωσαν τη μεταφορά προς και από το σχολείο για αυτόν και τρία άλλα παιδιά από τη Σερβία.

"Ο δήμαρχος μας είπε ότι δεν έχουν κεφάλαια για να οργανώσουν μια τάξη για τέσσερα παιδιά, λόγω των πρόσθετων μισθών και των εξόδων μεταφοράς για τους δασκάλους, έτσι τώρα πηγαίνουν και φέρνουν τα παιδιά από το σχολείο κάθε μέρα".

Κοντά στο διαμέρισμα της Γκάσιτς βρίσκεται η αγορά Ουπιάνα όπου ένας άλλος Σέρβος, ο Σλόμπονταν Κρίστιτς, πουλάει προϊόντα κάθε Τρίτη. Ο 55-χρονος αγρότης ζει στο χωριό Μπρίντσα, 6χλμ δυτικά της Πρίστινα.

"Η σύζυγός μου φτιάχνει τυρί και εγώ πουλάω μήλα, πατάτες, κρεμμύδια και ντομάτες στην Πρίστινα και στη Γκρακάνιτσα. Δεν είναι μεγάλη, επικερδής επιχείρηση, αλλά βγάζω αρκετά για να ζήσω", λέει στους SETimes.

Σχετικά Δημοσιεύματα

Επίσης, λαμβάνει μια μέτρια σύνταξη από τη Σερβία που τον βοηθά να τα βγάζει πέρα οικονομικά.

Και αυτός αλλά και η Γκάσιτς λένε ότι η καθημερινή ζωή είναι ακριβή, αν και κατορθώνει πάντα να αγοράζει τυρί από αυτόν.

Στα θετικά, αναφέρει ο Κρίστιτς είναι το γεγονός ότι τώρα μπορεί να ασχοληθεί με το επάγγελμά του πιο ελεύθερα επειδή οι δια-εθνικές σχέσεις έχουν βελτιωθεί. "Στο παρελθόν, δεν ήταν ασφαλές να έρθεις στην Πρίστινα ή να οδηγήσεις μέχρι την Γκρακάντισα".

Ο "συμβιβασμός" βέβαια είναι ότι η οικογένεια του γιου του μετακόμισε στο Βελιγράδι μάλλον μόνιμα. "Τι μπορούν να κάνουν στην Μπρίνιτσα, να ζήσουν ως αγρότες; Όχι, δεν πιστεύω ότι μπορούν να το κάνουν αυτό", είπε.

Το παρόν περιεχόμενο ανατέθηκε για τους SETimes.com.