Σέρβοι σκεϊτάδες βρίσκουν "ελευθερία" στο πεζοδρόμιο

17/11/2009

Το σκέιτμπορντ κρατάει τη νεολαία του Βελιγραδίου στους δρόμους -- με την καλή έννοια.

Της Μπογιάνα Μιλοβάνοβιτς για τους Southeast European Times στο Βελιγράδι -- 17/11/09

Σκεϊτάς πηδάει στον αέρα, στο πάρκο σκέιτ του Βελιγραδίου. [Νικόλα Μπαρμπούτοφ/ SETimes]

Στο πάρκο σκέιτμπορντ του Βελιγραδίου, το οποίο εγκαινιάστηκε το προηγούμενο έτος, μπορεί να βρει κανείς σκεϊτάδες να εκτοξεύονται, να ανεβαίνουν σε ράγες και να κάνουν το απόλυτο ακροβατικό, το ollie -- όταν ο αναβάτης σηκώνει τη σανίδα του στον αέρα σχεδόν μαγικά.

Δύο σκεϊτάδες έκαναν ένα μικρό διάλειμμα για να συζητήσουν με τους SETimes την αγάπη τους για το άθλημα.

"Κάνω σκέιτμπορντ εδώ και τέσσερα χρόνια. Αρχικά, εξοικειώθηκα μαζί του μέσω βιντεοπαιχνιδιών και ήθελα να ξεκινήσω πραγματικά για πολύ καιρό. Χρειάστηκε να περιμένω αρκετά καθώς έπρεπε να συγκεντρώσω τα χρήματα για τον εξοπλισμό σκέιτμπορντ, ο οποίος ανέρχεται σε κάτι λιγότερο από το μέσο όρο του σερβικού μισθού", αναφέρει ο Μίσα, 18 ετών.

Είναι ένας από τους συνιδρυτές της λέσχης σκέιτ Logic.

"Το σκέιτμπορντ ίσως φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να κάνεις σκέιτμπορντ όπως εμείς και να καταφέρεις όλα τα κόλπα. Δεν έχεις προπονητές, το μόνο που έχεις είναι φίλοι που σου δείχνουν πώς γίνεται", αναφέρει ο Μίσα. Οι τραυματισμοί είναι καθημερινό φαινόμενο. Παρά τις εκκλήσεις των γονιών του, ο Μίσα εξακολουθεί να κάνει σκέιτμπορντ καθημερινά -- ακόμα και έπειτα από τραυματισμό των συνδέσμων στον αστράγαλό του αρκετές φορές.

Ο Μπράνισλαβ, 16 ετών, κάποτε έσπασε το χέρι του προσπαθώντας να κάνει ένα ακροβατικό.

"Ελευθερία, δημιουργικότητα ... Μπορείς να κάνεις σκέιτμπορντ όποτε το επιθυμείς και με όποιον επιθυμείς. Δεν υπάρχει προπονητής, είναι σαν να μην υπάρχει άθλημα. Βγαίνεις έξω, διασκεδάζεις και δεν αισθάνεσαι σαν να κάνεις σκέιτμπορντ, περισσότερο σα να κάθεσαι με τους φίλους σου. Κάποιες μέρες κάνεις καλό σκέιτμπορντ και κάποιες άλλες όχι, έτσι είναι", αναφέρει ο Μπράνισλαβ.

Ο αριθμός σκεϊτάδων στο Βελιγράδι αυξάνεται.

Αν και δεν υπήρχαν κορίτσια στο πάρκο να κάνουν ακροβατικά, κάποια πανηγύριζαν για τα αγόρια. "Εξαρτάται στον τύπο κοριτσιού -- είναι κάποιες στις οποίες αρέσει και σε άλλες όχι, είναι φυσιολογικό", αναφέρει ο Μπράνισλαβ.

"Υπάρχουν όλα τα είδη ανθρώπων μεταξύ των σκεϊτάδων, ωστόσο αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον ως σκεϊτά και ανήκουμε στην ίδια ομάδα. Κάποιοι ακούνε χιπ χοπ, άλλοι πανκ ή χέβι μέταλ, αλλά αυτό δεν μας ενοχλεί, δεν τσακωνόμαστε", προσθέτει.

Στο πάρκο, άλλοι φίλοι των εξτρίμ σπορ κυκλοφορούν με ποδήλατα και πατίνια. Ανεξάρτητα το είδος τροχών που έχουν, όλοι οι αθλητές κάνουν παρέα.

Σύμφωνα με τον Μίσα και τον Μπράνισλαβ, το άθλημα κρατάει τους νέους μακριά από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Το μόνο πράγμα στο οποίο φαίνεται να είναι εξαρτημένοι οι σκεϊτάδες και οι ποδηλάτες είναι η αδρεναλίνη.

"Υπάρχουν ναρκωμανείς στη γειτονιά μου. Το σκέιτμπορντ με βοηθάει να αντιστέκομαι σε τέτοιου είδους κόσμου", αναφέρει ο Μίσα.