Nicolas Sarkozy

Predsjednik Francuske

(BBC - 05/03/08; AFP - 16/05/07; DPA - 06/05/07; Telegraph - 13/02/07; Službeni vebsajt predsjednika Francuske)

Nicolas Sarkozy stupio je na mjesto predsjednika Francuske 16. maja 2007. godine, deset dana nakon što je tu funkciju osvojio u drugom izbornom krugu, u kom se kao tadašnji lider Unije narodnog pokreta (UMP) suočio s kandidatkinjom Socijalističke partije Segolene Royal. Na tom mjestu naslijedio je Jacquesa Chiraca, koji je na funkciji bio od 1995.

Rođen 28. januara 1955, Nicolas Paul Stephane Sarkozy de Nagy-Bocsa je sin izgnanog mađarskog aristokrate i majke-Francuskinje grčko-jevrejskog porijekla. On je 1978. stekao magisterij iz privatnog prava, a titulu advokata 1981, kad je stekao i doktorat iz političkih nauka sa pariškog Instituta za političke studije.

1977. godine, Sarkozy je postao općinski vijećnik u mjestu Neuilly-sur-Seine. Sa 28 godina, izabran je za načelnika tog bogatog pariškog predgrađa, te je na toj funkciji bio od 1983. do 2002.

Od 1986. do 1988, Sarkozy bio je potpredsjednik okružnog vijeća za Hauts-de-Seine, zadužen za kulturu, te poslanik za Hauts-de-Seine (6. izborna oblast) od 1988. do 2002. Dvije godine kasnije, izabran je za predsjednika generalnog vijeća za Hauts-de-Seine.

1988. godine, Sarkozy je postao državni sekretar Chiracovog Skupa za republiku (RPR), zadužen za omladinu i obuku, a 1989. državni sekretar stranke nadležan za omladinske aktivnosti, omladinu i obuku. U periodu 1992-1993, on je bio generalni podsekretar RPR-a nadležan za regionalne federacije.

Sarkozy, koji je postao član političkog biroa RPR-a 1993, postao je generalni sekretar te starnke 1998, a zatim je bio njen privremeni predsjednik, od aprila 1999. do oktobra te godine. U maju 2000, on je izabran za predsjednika okružne komisije RPR-a.

Sarkozy je bio ministar za budžet od 1993. do 1995, te ministar komunikacija od 1994. do 1995, pod premijerom Edouardom Balladurom, postupajući u tom periodu i kao glasnogovornik vlade.

U maju 2002, on je postao ministar unutrašnjih poslova u vladi premijera Jean-Pierrea Raffarina, te je tu funkciju zadržao do 2004, kad je imenovan za ministra ekonomije, finansija i industrije. On je dao ostavku s te pozicije 29. novembra iste godine, dan nakon što je izabran za predsjednika Unije narodnog pokreta (UMP), nasljednika RPR-a, također pod vodstvom Chiraca.

U aprilu 2004, Sarkozy je izabran za predsjednika generalnog vijeća za Hauts-de-Seine.

U junu 2005, on je ponovno imenovan za ministra unutrašnjih poslova pod premijerom Dominiqueom de Villepinom. Tvrd zagovornik zakona i reda, on je pokazao oštar stav tokom nemira u Parizu 2005. godine i progurao mjere usmjerene na suzbijanje ilegalne imigracije, uz to promovirajući integraciju stručnih imigranata u francusko društvo.

U januaru 2007, UMP je Sarkozyja proglasio svojim službenim kandidatom za predsjedničke izbore 22. aprila iste godine. Tokom kampanje, on je obećao da će, ako bude izabran, korupciju i nepotizam u zemlji zamijeniti "besprijekornom republikom".

On je dobio najveći broj glasova u prvom krugu, ali ne i dovoljno da bi bio direktni pobjednik.

U drugom krugu 6. maja 2007, on je dobio 53% glasova.

"Borit ću se za Evropu koja štiti, jer evropski je ideal štititi građane Evrope," rekao je Sarkozy nakon što je položio zakletvu 16. maja 2007. godine.

1. jula 2008, Francuska je od Slovenije preuzela predsjedavanje EU.

On je oženjen i ima tri sina.