Rumunija na Olimpijadi: lovorike i trnje

29/08/2008

Iako je bila uspješnija od ostalih balkanskih zemalja, sveukupni broj medalja za Rumuniju u Pekingu bio je najmanji na zadnjih devet Olimpijada. Blogeri su neraspoloženi.

Paul Ciocoiu za Southeast European Times iz Bukurešta – 29/08/08

Sandra Izbasa iz Rumunije osvojila je zlatnu medalju u gimnastičkoj vježbi u parteru na Olimpijadi u Pekingu. [Getty Images]

Rumunija je bila najuspješnija zemlja jugoistočne Evrope na Olimpijadi u Pekingu. Njeni sportisti osvojili su osam medalja -- četiri zlatne, tri srebrne i jednu bronzanu. Zemlja je bila 17. na svijetu, a četvrta među zemljama bivšeg sovjetskog bloka, iza Rusije, Ukrajine i Bjelorusije.

Takvi rezultati međutim nisu ono čemu su se Rumuni nadali. Njihova zemlja bila je tokom prethodnih sezona olimpijska sila -- na primjer, ona je 1988. kući ponijela 24 medalje. Četiri godine prije toga u Los Anđelesu broj rumunskih medalja bio je preko 50, od čega 19 zlatnih. Nije čudo da mnogi blogeri izražavaju nevjericu.

"Nema više medalja!" izjavljuje novinar, pjesnik i bloger Ioan T. Morar. "Svi računi Rumunije se završavaju ovdje u Pekingu. Mi više ne osvajamo medalje, nema načina za to, nema nikoga ko bi to učinio."

"Ovaj put su samo žene osvojile zlatne medalje. Što se tiče muškaraca, tišina i ostali metali," dodaje on, misleći na bronzu mačevaoca Mihaija Covaliua. "Da li vam izgleda da smo mogli postići više? Da su suci krivi? Da nismo poželjni na vrhu? Da zaista nismo ozbiljno shvatili ta natjecanja?"

"Mogli smo postići više," odgovara Nedormitul. "Nema svrhe okrivljavati suce, jer su mnogi problemi u nama … Naš problem je što nemamo sportsku kulturu za amatere. Imamo par natjecanja, a i ona su loše organizirana. Nije sve u novcu."

Steluta je poletnija. "Trebali bismo biti zadovoljni što smo ušli u toliko finala," piše ona. "Iznad svega, trebali bismo biti ponosni na svoje sportiste. Oni se nisu osramotili, i mislim da ih ne bismo trebali kritizirati. Grubo je izgovarati riječi nezadovoljstva i zamjeranja. Sportski stav mora ostati najbolji i najčišći dio tog duha, i za sportiste i za ljude u cjelini."

"U Rumuniji sport propada," uzvraća Mitache. "Na narednoj Olimpijadi ćemo dobiti još manje medalja. Sport se danas u Rumuniji oslanja na entuzijazam poletnih ljudi koji idu naprijed bez novca, sredstava i nagrada. Koliko dugo to može tako ići?"

Magnus uzima široki aspekt: "Sport je sport -- bez obzira na broj medalja. Važno je učestvovati na tako velikoj manifestaciji koja se održava svake četiri godine. Ostalo je besmislica . Sport je da se ljudi spajaju, a ne razdvajaju."